|
267-1458
Η ΠΟΛΗ
Μετά την καταστροφή
της πόλης από τους Ερούλους το 267μ.Χ., η Αθήνα παρακμάζει οριστικά. Νέο τείχος
χτίζεται, πολύ μικρότερο αυτή τη φορά, που περικλείει περίπου την περιοχή της
βιβλιοθήκης του Αδριανού και την Ρωμαϊκή Αγορά. Η πόλη περιορίζεται μέσα σε αυτό
ενώ από έξω κυριαρχούν τα ερείπια της Αγοράς με μόνη εξαίρεση τον ναό του
Ηφαίστου (Θησείο) που έμεινε παραδόξως, ανέπαφος. Ακέραιη παραμένει και η
Ακρόπολη η οποία οχυρώνεται στα δυτικά των προπυλαίων με μια νέα πύλη που
χτίστηκε με το οικοδομικό υλικό του χορηγικού μνημείου του Νικία. Σήμερα αυτή η
πύλη είναι γνωστή ως πύλη Beulé από τον Γάλλο
αρχαιολόγο που την ανακάλυψε. Στη συνέχεια η πόλη παθαίνει μεγάλες ζημιές από
τους Γότθους του Αλάριχου το 396.
Παρά την καταστροφή, η ζωή
της πόλης δεν σταματά. Οι φιλοσοφικές σχολές συνεχίζουν να λειτουργούν και
πλήθος ανθρώπων καταφτάνει για να μορφωθεί. Εκεί θα σπουδάσουν και ο Γρηγόριος ο
Ναζιανζηνός, ο Μέγας Βασίλειος και ο μετέπειτα αυτοκράτορας Ιουλιανός ο
Παραβάτης.
Γύρω στο 400, η πόλη
ξαναβρίσκει ένα μέρος της παλιάς της δόξας. Τα σπίτια πληθαίνουν και το
εξωτερικό τείχος επισκευάζεται. Στην Αγορά, τα ερείπια του Ωδείου του Αγρίππα
μετατρέπονται σε ένα ογκωδέστατο κτηριακό συγκρότημα (πιθανώς Γυμνάσιο), ενώ
λίγο πιο νότια, στη βόρεια πλευρά του Αρείου Πάγου χτίζονται πολλά ιδιωτικά
εκπαιδευτήρια.
Στις αρχές του 5ου αιώνα
με διάταγμα του Θεοδόσιου, κλείνονται όλες οι φιλοσοφικές σχολές. Αυτό
ήταν και το σημαντικότερο πλήγμα για την πόλη η οποία πλέον πέφτει σε λήθη. Την
ίδια εποχή, με την επιβολή του Χριστιανισμού, διατάσσεται ο "εξαγνισμός" των
αρχαίων ναών. Έτσι όλοι οι αρχαίοι ναοί μετατρέπονται σε εκκλησίες με όλες τις
απαραίτητες μετατροπές στο εσωτερικό και με την καταστροφή, πολλές φορές, των
διαφόρων γλυπτών (Παρθενώνας, Ερέχθειο, Θησείο). Ταυτόχρονα οικοδομούνται και
δεκάδες νέοι ναοί.
Από τον 6ο αιώνα η Αθήνα
υποφέρει από συνεχείς επιδρομές διαφόρων φύλων, κυρίως Σλάβους (580). Γύρω στο 1000
χτίζεται ένα νέο τείχος γύρω από την Ακρόπολη, το Ριζόκαστρο που υπήρχε και
μέχρι τους χρόνους της Τουρκοκρατίας. Παρά αυτές τις οχυρώσεις η πόλη θα
υποκύψει σε διάφορες επιδρομές, με κυριότερη αυτή των Σαρακηνών πειρατών γύρω
στο 1200. Οι επιδρομές αυτές θα καταστρέψουν τα τείχη και θα γεμίσουν την πόλη
ερείπια. Έτσι, όταν φτάνουν οι Φράγκοι σταυροφόροι το 1204, καταλαμβάνουν
αμαχητί την πόλη. Για τα επόμενα 252 χρόνια, η Αθήνα περνάει κατά σειρά, στα
χέρια Καταλανών, Φλωρεντινών και Ενετών οι οποίοι καταλεηλατούν τα μνημεία της.
Οι δυτικοί αυτοί νέοι κύριοι της πόλης επικεντρώνουν την προσοχή τους στο
φρούριο της Ακρόπολης. Η δυτική πλευρά του βράχου, όπου και τα προπύλαια,
οχυρώνεται με ισχυρότατο τείχος με σειρές επάλξεων. Τα προπύλαια εξαφανίζονται
ανάμεσα στα καινούργια κτίσματα και μετατρέπονται σε παλάτι-κάστρο του Φράγκου
διοικητή. Το Ερέχθειο γίνεται το διοικητήριο και ο Παρθενώνας καθολική εκκλησία
της Notre Dame. Τέλος υψώνονται δύο πύργοι, ο
μεγαλύτερος από τους οποίους κατεδαφίστηκε το 1875.
Το 1456 οι Τούρκοι
φτάνουν στην Αθήνα και την καταλαμβάνουν ειρηνικά με συνθηκολόγηση του
Δούκα Acciaiuoli το 1458.
Για τα μνημεία της Μεσαιωνικής Αθήνας
πατήστε παρακάτω:
ΑΚΡΟΠΟΛΗ
ΑΓΟΡΑ
ΝΟΤΙΑ ΚΛΙΤΥΣ
|
